Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2016
Σάββατο 22 Οκτωβρίου 2016
Εις το βουνό ψηλά εκεί
ειν’ εκκλησιά ερημική,
το σήμαντρό της δε χτυπά,
δεν έχει ψάλτη ούτε παπά.
Ένα καντήλι θαμπερό
και έναν πέτρινο σταυρό
έχει στολίδι μοναχό
το εκκλησάκι το φτωχό.
Αλλ’ ο διαβάτης σαν περνά
στέκεται και το προσκυνά
και με ευλάβεια πολλή
τον άσπρο του σταυρό φιλεί
Εκεί πέρα, πιο πέρα από την Αγία Βαρβάρα ανεβαίνοντας το μονοπάτι αφήνοντας πίσω σου την ακροθαλασσιά και κάποια χαλάσματα, απομεινάρια μιας άλλης εποχής που κάποιες φαμίλιες ίσως ψαράδων έζησαν μέσα, και τώρα έρμα φυτρώνουν σ αυτά φυτίλακια, θυμάρι κι αγριόχορτα. Τα κοιτάς και ένα σωρό ιστορίες....σκαρώνει το μυαλό σου βλέποντας ένα ξύλινο δοκάρι η μια εσοχή που κάποτε θα ήταν αρμάρι. Ανεβαίνοντας λοιπών το χωμάτινο φιδωτό μονοπάτι που σκίνα και λυγαριές ίσα ίσα το αφήνουν να φαίνεται, οι μοσχοβολιές καθώς τα παραμερίζεις για να φτάσεις στη κορυφή του λόφου είναι το κάτι άλλο. μένεις άφωνος, εκστατικός τα πάντα ηρεμούν μέσα σου όταν αντικρίζεις ένα πάλλευκο μικρό, πολύ μικρό ξωκκλήσι σαν μινιατούρα μέσα στο πράσινο!!!!!Τι νιώθεις??
Νιώθεις γαλήνη, απέραντη γαλήνη, να σε πλημμυρίζει!!!!!! Το εκκλησάκι είναι αφιερωμένο στη Παναγία στα εννιάμερα όλοι αυτή τη μέρα γεινόταν λειτουργία και όλοι οι "ξωχάροί" (εκείνοι που έμεναν στις εξοχές)ήταν εκεί στο προαύλιο γιατί είπαμε το εκκλησάκι είναι τόσο δα!!!!!!! Εχω πολλές γλυκές αναμνήσεις και ευχαριστώ τη καλή μου φίλη για τη φωτογραφία που μου έστειλε!!!!
Καλή μας Κυριακή φίλοι μου
ειν’ εκκλησιά ερημική,
το σήμαντρό της δε χτυπά,
δεν έχει ψάλτη ούτε παπά.
Ένα καντήλι θαμπερό
και έναν πέτρινο σταυρό
έχει στολίδι μοναχό
το εκκλησάκι το φτωχό.
Αλλ’ ο διαβάτης σαν περνά
στέκεται και το προσκυνά
και με ευλάβεια πολλή
τον άσπρο του σταυρό φιλεί
Εκεί πέρα, πιο πέρα από την Αγία Βαρβάρα ανεβαίνοντας το μονοπάτι αφήνοντας πίσω σου την ακροθαλασσιά και κάποια χαλάσματα, απομεινάρια μιας άλλης εποχής που κάποιες φαμίλιες ίσως ψαράδων έζησαν μέσα, και τώρα έρμα φυτρώνουν σ αυτά φυτίλακια, θυμάρι κι αγριόχορτα. Τα κοιτάς και ένα σωρό ιστορίες....σκαρώνει το μυαλό σου βλέποντας ένα ξύλινο δοκάρι η μια εσοχή που κάποτε θα ήταν αρμάρι. Ανεβαίνοντας λοιπών το χωμάτινο φιδωτό μονοπάτι που σκίνα και λυγαριές ίσα ίσα το αφήνουν να φαίνεται, οι μοσχοβολιές καθώς τα παραμερίζεις για να φτάσεις στη κορυφή του λόφου είναι το κάτι άλλο. μένεις άφωνος, εκστατικός τα πάντα ηρεμούν μέσα σου όταν αντικρίζεις ένα πάλλευκο μικρό, πολύ μικρό ξωκκλήσι σαν μινιατούρα μέσα στο πράσινο!!!!!Τι νιώθεις??
Νιώθεις γαλήνη, απέραντη γαλήνη, να σε πλημμυρίζει!!!!!! Το εκκλησάκι είναι αφιερωμένο στη Παναγία στα εννιάμερα όλοι αυτή τη μέρα γεινόταν λειτουργία και όλοι οι "ξωχάροί" (εκείνοι που έμεναν στις εξοχές)ήταν εκεί στο προαύλιο γιατί είπαμε το εκκλησάκι είναι τόσο δα!!!!!!! Εχω πολλές γλυκές αναμνήσεις και ευχαριστώ τη καλή μου φίλη για τη φωτογραφία που μου έστειλε!!!!
Καλή μας Κυριακή φίλοι μου
Εις το βουνό ψηλά εκεί
ειν’ εκκλησιά ερημική,
το σήμαντρό της δε χτυπά,
δεν έχει ψάλτη ούτε παπά.
Ένα καντήλι θαμπερό
και έναν πέτρινο σταυρό
έχει στολίδι μοναχό
το εκκλησάκι το φτωχό.
Αλλ’ ο διαβάτης σαν περνά
στέκεται και το προσκυνά
και με ευλάβεια πολλή
τον άσπρο του σταυρό φιλεί
Εκεί πέρα, πιο πέρα από την Αγία Βαρβάρα ανεβαίνοντας το μονοπάτι αφείνοντας πίσω σου την ακροθαλασσιά και κάποια χαλάσματα, απομηνάρια μιας άλλης εποχής που κάπιες φαμίλιες ίσως ψαράδων έζησαν μέσα, και τώρα ερμα φυτρώνουν φυτίλια, θυμάρι κι αγριόχορτα. Τα κοιτάς και ένα σωρό ιστορίες....σκαρώνει το μυαλό σου βλέποντας ένα ξύλινο δοκάρι η μια εσοχή που κάποτε θα ήταν αρμάρι. Ανεβαίνοντας λοιπών το χωμάτινο φιδωτό μονοπάτι που σκίνα και λυγαριές ίσα ίσα το αφήνουν να φαίνεται Οι μοσχοβολιές καθώς τα παραμερίζεις για να φτάσεις στη κορυφή του λόφου είναι το κάτι άλλο για να αντικρίσεις ένα πάνλευκο μικρό, πολύ μικρό ξωκκλήσι σαν μυρα μεσα στο πρασυνο και στο γαλαζιο λεσ καιειναι πινακασ και τότε νιώθεις γαλήνη, απέραντη γαλήνηνασε πλυμιριζει!!!!!! Το εκκλησάκι είναι αφιερωμένο στη Παναγία
ειν’ εκκλησιά ερημική,
το σήμαντρό της δε χτυπά,
δεν έχει ψάλτη ούτε παπά.
Ένα καντήλι θαμπερό
και έναν πέτρινο σταυρό
έχει στολίδι μοναχό
το εκκλησάκι το φτωχό.
Αλλ’ ο διαβάτης σαν περνά
στέκεται και το προσκυνά
και με ευλάβεια πολλή
τον άσπρο του σταυρό φιλεί
Εκεί πέρα, πιο πέρα από την Αγία Βαρβάρα ανεβαίνοντας το μονοπάτι αφείνοντας πίσω σου την ακροθαλασσιά και κάποια χαλάσματα, απομηνάρια μιας άλλης εποχής που κάπιες φαμίλιες ίσως ψαράδων έζησαν μέσα, και τώρα ερμα φυτρώνουν φυτίλια, θυμάρι κι αγριόχορτα. Τα κοιτάς και ένα σωρό ιστορίες....σκαρώνει το μυαλό σου βλέποντας ένα ξύλινο δοκάρι η μια εσοχή που κάποτε θα ήταν αρμάρι. Ανεβαίνοντας λοιπών το χωμάτινο φιδωτό μονοπάτι που σκίνα και λυγαριές ίσα ίσα το αφήνουν να φαίνεται Οι μοσχοβολιές καθώς τα παραμερίζεις για να φτάσεις στη κορυφή του λόφου είναι το κάτι άλλο για να αντικρίσεις ένα πάνλευκο μικρό, πολύ μικρό ξωκκλήσι σαν μυρα μεσα στο πρασυνο και στο γαλαζιο λεσ καιειναι πινακασ και τότε νιώθεις γαλήνη, απέραντη γαλήνηνασε πλυμιριζει!!!!!! Το εκκλησάκι είναι αφιερωμένο στη Παναγία
ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΑΙΡΟ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΓΡΙΟΥΛΑ ΣΕ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΣΠΙΤΑΚΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΤΗΣ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΕΠΕΦΤΕ ΠΟΛΥ ΧΙΟΝΙ ΜΙΑ ΣΟΥΣΟΥΡΑΔΑ ΜΠΗΚΕ ΚΑΙ ΚΑΘΩΣ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΗ.......... ΤΙ ΕΚΑΝΕ ΜΩΡΟ ΜΟΥ??? ΑΝΑΠΟΔΟΓΥΡΙΣΕ ΤΟ ΣΚΟΠΙΔΟΤΕΝΕΚΕ ΜΊΠΩΣ ΒΡΕΙ.......... ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΕ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΛΕΓΕ ΤΟ ΧΙΛΙΟΕΙΠΩΜΕΝΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΑΚΙΑ ΕΒΑΣΙΛΕΥΑΝ ΕΝΑ ΦΙΛΑΚΙ ΜΙΑ ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΕΒΑΤΑΚΙ ΤΟΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕ.
ΕΤΣΙ ΔΕΝ ΚΟΙΜΟΜΑΣΤΕ ΚΑΠΟΤΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ????
ΓΛΥΚΟΣ ΝΑΝΑΙ Ο ΥΠΝΟΣ ΜΑΣ ΟΠΩΣ ΤΟΤΕ ΜΙΑ ΦΩΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ.....
ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΝΥΧΤΑ!!!!
ΕΤΣΙ ΔΕΝ ΚΟΙΜΟΜΑΣΤΕ ΚΑΠΟΤΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ????
ΓΛΥΚΟΣ ΝΑΝΑΙ Ο ΥΠΝΟΣ ΜΑΣ ΟΠΩΣ ΤΟΤΕ ΜΙΑ ΦΩΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ.....
ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΝΥΧΤΑ!!!!
Αυτές εδώ δεν ξέρω αν τις μαγειρεύουν και πως, ξέρω όμως πως τις τρώγαμε εγώ και τα φιλαράκια μου όταν είμαστε παιδιά!!!!!!! Τις ξεκωλούσαμε από τα βράχια με ένα μυτερό χαλίκι και αφού τις πιέζαμε να φύγει από μέσα τους μια ακαθαρσία σίγουρα τα εντόσθια τους τις βουτούσαμε στη θάλασσα κι εκεί επί τόπου τι τρώγαμε όχι όμως πολλές γιατί φοβόμαστε μη πονέσει η κοιλιά μας και μας ανακαλύψουν οι μάνες μας και τότε.... Πάντως ήταν νόστιμες και μοσχομύριζαν θάλασσα!!!! Τα ρούχα μας όμως κοκάλωναν από το αλάτι του γιαλού αλλά οι μάνες μας είχαν συνθηκολογήσει με αυτή την εικόνα, για τις πεταλίδες δεν ήξεραν τα καμώματα μας!!!!!!!!!!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)